Τον προβληματισμό του εκφράζει ο Πρόεδρος του Εμποροβιομηχανικού Συλλόγου Μεσολογγίου και γνωστός επιχειρηματίας της πόλης Kωνσταντίνος Πασιόπουλος σχετικά με την ύπαρξη μηχανισμών ελέγχου της φοροδιαφυγής, με αφορμή τις πρόσφατες εξελίξεις με τον εντοπισμό επιχειρήσεων που φέρονται να ζημίωσαν το κράτος με πολλά εκατομμύρια ευρώ.
Πιο συγκεκριμένα σε ανοιχτή του επιστολή προς τον Υπουργό Χατζηδάκη αναφέρει:
Αν προσθέσουμε τα ποσά που αναφέρονται στις δύο υποθέσεις, ξεπερνάμε τα 135 εκατομμύρια ευρώ μόνο από τις φερόμενες φορολογικές παραβάσεις, σύμφωνα με τις σχετικές δημοσιευμένες εκτιμήσεις- ποσό που ισοδυναμεί με το ένα τέταρτο των χρημάτων που εισέπραξε το κράτος από την τεκμαρτή φορολογία μας . Και αυτά είναι όσα έχουν μέχρι στιγμής καταγραφεί ή εκτιμηθεί. Το πραγματικό εύρος ενδεχόμενων πρόσθετων αποκλίσεων δεν μπορεί να προσδιοριστεί χωρίς την ολοκλήρωση των ελέγχων και την εξέταση των λογιστικών στοιχείων. Το μέγεθος των υποθέσεων, πάντως, αρκεί για να θέσει σοβαρά ζητήματα σχετικά με την αποτελεσματικότητα των ελεγκτικών μηχανισμών. Και τώρα, κύριοι της κυβέρνησης, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη απέναντι στους εργαζομένους και στις μικρές επιχειρήσεις; Οι εργαζόμενοι των δύο ομίλων αγωνιούν για τους μισθούς τους και το επαγγελματικό τους μέλλον. Πίσω από κάθε θέση εργασίας βρίσκεται ένας άνθρωπος και μια οικογένεια που χρειάζεται ασφάλεια και αξιοπρέπεια.
Υπάρχει, όμως, και μια άλλη πλευρά που συχνά παραμένει έξω από τη δημόσια συζήτηση: οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις που έκλεισαν ή αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την αγορά μέσα σε ένα περιβάλλον όπου οι μεγάλες αλυσίδες κέρδιζαν συνεχώς έδαφος. Πόσες οικογενειακές πιτσαρίες θα μπορούσαν να λειτουργούν σήμερα; Πόσοι μικροί φούρνοι και αρτοποιεία θα μπορούσαν να εξακολουθούν να στηρίζουν τις οικογένειες των ιδιοκτητών τους, να απασχολούν εργαζομένους και να κρατούν ζωντανές τις γειτονιές μας; Πόσοι επαγγελματίες επένδυσαν τις οικονομίες τους, δανείστηκαν και εργάστηκαν ατελείωτες ώρες, μόνο και μόνο για να αναγκαστούν τελικά να κλείσουν; και πόσοι προμηθευτές των δυο συγκεκριμένων ομίλων είναι σήμερα με την πλάτη στον τοίχο; Δεν ισχυρίζεται κανείς ότι κάθε μικρή επιχείρηση έκλεισε εξαιτίας μιας συγκεκριμένης αλυσίδας. Ούτε ότι το μέγεθος μιας επιχείρησης αποτελεί από μόνο του πρόβλημα. Το κρίσιμο ζήτημα είναι αν η Πολιτεία εξασφάλισε πραγματικά ίσους όρους ανταγωνισμού και αν αντιμετώπισε εγκαίρως τις συνέπειες της συγκέντρωσης της αγοράς σε λιγότερα και μεγαλύτερα επιχειρηματικά σχήματα.
Γιατί οι συνέπειες δεν περιορίζονται στις ίδιες τις εταιρείες. Αφορούν τους εργαζομένους τους, τους προμηθευτές, τους συνεργάτες, τους πιστωτές, αλλά και τις μικρότερες επιχειρήσεις που αγωνίζονται να επιβιώσουν. Και ενώ σήμερα συζητάμε για τις θέσεις εργασίας που ενδέχεται να χαθούν στους δύο ομίλους, δεν πρέπει να ξεχνάμε τις θέσεις εργασίας που έχουν ήδη χαθεί σε μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις, ούτε τους ανθρώπους που έχασαν οριστικά τη δυνατότητα να συνεχίσουν την επαγγελματική τους δραστηριότητα. Η μικρή και πολύ μικρή επιχείρηση δεν είναι ένας αριθμός σε μια στατιστική. Είναι μια οικογένεια, μια επένδυση ζωής και ένα αναπόσπαστο κομμάτι της οικονομικής και κοινωνικής συνοχής κάθε ελληνικής πόλης. Η Πολιτεία οφείλει να προστατεύει τους εργαζομένους, να εφαρμόζει τη φορολογική νομιμότητα και να διασφαλίζει συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού για όλους.
Η εξαφάνιση των μικρών επιχειρήσεων δεν μπορεί να θεωρείται αναπόφευκτο τίμημα της ανάπτυξης. Κύριε Χατζηδάκη και λοιπά πολιτικά στελέχη με τις ίδιες απόψεις, θα είχε πραγματικά ενδιαφέρον να ακούσουμε σήμερα την απάντησή σας, αφού φάγαμε την πίτσα! Γιατί η φορολογική δικαιοσύνη δεν μπορεί να εξαρτάται από το μέγεθος της επιχείρησης. Και ο υγιής ανταγωνισμός δεν μπορεί να σημαίνει ότι οι μικροί πρέπει να εξαφανιστούν για να επικρατήσουν οι μεγάλοι. Δεν μπορεί να πληρώνουν οι εργαζόμενοι, οι οικογένειές τους, οι μικροί και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες τις συνέπειες τέτοιων υποθέσεων