Δοξολογία για την 28η Οκτωβρίου 1940 στον Ι.Ν.Κοίμησεως Θεοτόκου στο Ζευγολατίο!
Σε ιδιαίτερα συγκινητικό κλίμα, ο Καθηγητής του Λυκείου Ζευγολατιού , Κος. Λούμπας Δημήτρης εκφώνησε τον Πανηγυρικό της ημέρας.
Οι παρευρισκόμενοι μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικοί και κάτοικοι της κοινότητας άκουσαν για πρώτη φορά ιστορίες σχετικές με την κατάσταση που επικρατούσε την περίοδο της Γερμανικής κατοχής μέχρι το 1944 στα χωριά της Βόχας, τους νεκρούς ήρωες με καταγωγή απο το Ζευγολατιό αλλα και την σημαντικότητα της ευφορης γης της Βόχας .
Κατά την Κατοχή η σταφίδα και το λάδι συνέβαλαν στη διατήρηση της ζωής στην περιοχή και στην εξασφάλιση στοιχειώδους τροφής για τους κατοίκους, όχι μόνο της Βόχας αλλα τροφοδοτούσε και την γειτονική Κόρινθο.
Ακολουθεί μικρό απόσπασμα απο την ομιλία:
Αγαπητά μας παιδιά,
Σήμερα ο κόσμος σας είναι πολύ διαφορετικός από τον κόσμο των νέων του 1940.
Ζούμε ολοι στην εποχή της τεχνολογίας, της τεχνητής νοημοσύνης, της άμεσης πληροφορίας. Έχετε δυνατότητες που οι προηγούμενες γενιές δεν μπορούσαν ούτε να φανταστούν.
Και όμως, μέσα σε αυτή την αφθονία γνώσης και επικοινωνίας, υπάρχουν νέες μορφές μοναξιάς, φόβου και ανασφάλειας.
Υπάρχει η παραπληροφόρηση που παρουσιάζεται ως αλήθεια. Η βία που συχνά μεταφέρεται από τον δρόμο στην οθόνη. Ο εκφοβισμός, η απαξίωση, η εύκολη προσβολή, η αδιαφορία για τον διπλανό μας.
Γι’ αυτό και το μήνυμα του 1940 παραμένει ζωντανό.
Σήμερα δεν σας ζητείται να πολεμήσετε στα βουνά της Αλβανίας.
Σας ζητείται όμως να δώσετε τις δικές σας καθημερινές μάχες.
Να έχετε το θάρρος να λέτε «όχι» όταν όλοι γύρω σας λένε ένα εύκολο «ναι».
Να υπερασπίζεστε τον αδύναμο, ακόμη κι όταν κανείς άλλος δεν το κάνει.
Να μην ακολουθείτε τυφλά το πλήθος.
Να μη φοβάστε τη διαφορετικότητα.
Να μη μετράτε την αξία σας με τα χρήματα, την εμφάνιση ή τα «μου αρέσει», τα likes δηλαδή μιας οθόνης.
Να μάθετε να σκέφτεστε, να αμφισβητείτε, να δημιουργείτε.
Και πάνω απ’ όλα, να μάθετε να αγαπάτε τον άνθρωπο.
Γιατί η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στην επιβολή πάνω στον άλλον. Βρίσκεται στην ικανότητα να τον σέβεσαι.
Και εδώ, επιτρέψτε μου να σταθώ ιδιαίτερα στον ρόλο τον δικό μας, των εκπαιδευτικών.
Εμείς που στεκόμαστε καθημερινά μπροστά σε παιδιά, έχουμε στα χέρια μας κάτι πολύ πιο σημαντικό από μια σχολική ύλη.
Έχουμε μπροστά μας το αύριο της πατρίδας μας.
Και δεν αρκεί να τους μάθουμε να λύνουν εξισώσεις, να γράφουν προγράμματα, να γνωρίζουν ημερομηνίες και ιστορικά γεγονότα.
Οφείλουμε να τους μάθουμε να είναι άνθρωποι.
Να τους διδάξουμε ότι η γνώση χωρίς ήθος μπορεί να γίνει επικίνδυνη. Ότι η εξυπνάδα χωρίς ενσυναίσθηση μπορεί να πληγώσει. Ότι η επιτυχία χωρίς αξιοπρέπεια είναι μια άδεια νίκη.
Να τους διδάξουμε την αξία της συνεργασίας, της αλληλεγγύης, της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της προσωπικής ευθύνης.
Αλλά κυρίως, να τα διδάξουμε όλα αυτά με το παράδειγμά μας.
Γιατί ένα παιδί μπορεί να ξεχάσει μια ημερομηνία που του διδάξαμε.
Μπορεί να ξεχάσει έναν τύπο, έναν κανόνα, ακόμη και ένα ολόκληρο μάθημα.
Δεν θα ξεχάσει όμως εύκολα τον δάσκαλο που το πίστεψε όταν το ίδιο δεν πίστευε στον εαυτό του.
Δεν θα ξεχάσει εκείνον που του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία. Εκείνον που το υπερασπίστηκε όταν αδικήθηκε. Εκείνον που του έμαθε ότι η αξία του ανθρώπου δεν μετριέται με έναν βαθμό.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη ευθύνη μας.
Να μην περιοριστούμε στο να προετοιμάζουμε καλούς μαθητές, αλλά να προσπαθούμε να διαμορφώνουμε ελεύθερους, υπεύθυνους και ευαίσθητους πολίτες.
Να βοηθούμε τους νέους να αποκτήσουν όχι μόνο γνώσεις, αλλά και πυξίδα.
Γιατί η πατρίδα του αύριο δεν θα χτιστεί μόνο με επιστήμονες και επαγγελματίες.
Θα χτιστεί με ανθρώπους που θα έχουν συνείδηση, αρχές και καρδιά.
Αγαπητοί συμπολίτες,
Σήμερα, μέσα σε αυτόν τον ιερό χώρο, ας θυμηθούμε εκείνους που έφυγαν από τα σπίτια τους και δεν επέστρεψαν.
Ας θυμηθούμε τους 3 πεσόντες ήρωες που προανέφερα και άλλους 7 που χάθηκαν από το χωριό μας μέχρι το 1949 και την λήξη του εμφυλίου.
Ας θυμηθούμε τις γυναίκες που κράτησαν όρθιες τις οικογένειες, τους αγρότες που συνέχισαν να καλλιεργούν τη γη, τους ανθρώπους που μοιράστηκαν το λιγοστό ψωμί τους.
Και ας αναλογιστούμε πως η ελευθερία που απολαμβάνουμε σήμερα δεν μας χαρίστηκε.
Μας παραδόθηκε με θυσίες.
Δεν μας ανήκει μόνο. Την κρατάμε στα χέρια μας για να την παραδώσουμε στα παιδιά μας.
Και ίσως αυτό να είναι το βαθύτερο νόημα της σημερινής ημέρας.
Να μη χρειαστεί ποτέ ξανά ένας νέος είκοσι δύο ετών, να αφήσει τη ζωή του σε ένα πεδίο μάχης.
Να μη χρειαστεί ποτέ ξανά μια μάνα να περιμένει ένα παιδί που δεν θα γυρίσει.
Να μη χρειαστεί ποτέ ξανά η γη της Βόχας να γίνει καταφύγιο από την πείνα και τον φόβο.
Ας είναι, λοιπόν, το δικό μας «ΟΧΙ» ένα «όχι» στο μίσος, στον φανατισμό, στη βία, στην αδιαφορία.
Και ας είναι το δικό μας μεγάλο «ΝΑΙ» ένα «ναι» στη ζωή, στην ειρήνη, στη γνώση, στην ανθρωπιά.
Γιατί ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε εκείνους που πέθαναν για την πατρίδα δεν είναι μόνο να θυμόμαστε πώς πέθαναν.
Είναι να αποδεικνύουμε, κάθε μέρα, πως γνωρίζουμε για ποιες αξίες αξίζει να ζούμε.
Αιωνία η μνήμη των πεσόντων.
Χρόνια πολλά στην Ελλάδα μας.
Χρόνια πολλά στο Ζευγολατιό και στην ευλογημένη γη της Βόχας.
Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940!
